موسیقی در جهان بهعنوان یکی از هنرهای انسانی با قدمت چند هزار ساله، همواره در جوامع مختلف نقشی مهم و تأثیرگذار ایفا کرده است. در طول تاریخ، موسیقی همواره بهعنوان ابزاری برای بیان احساسات، تقویت روحیه و حتی تقرب به خداوند در جوامع مختلف شناخته شده است.
گروهها و فرقههای نوظهور با علم به این موضوع سعی کرده اند از موسیقی سوء استفاده نموده و بهره برداری های خود را از آن ببرند همچنانکه فرقه سنتی و قدیمی مثل صوفی ها و فرقه های اهل حق و …. استفاده های زیادی از موسیقی در راستای اهداف خود می نمایند.
با لحاظ مسائل مذکور باید گفت موسیقی بهشت فرقههای نوظهور است. بیش از هر جای دیگری دنیای موسیقی، فرقههای نوظهور را به خود راه داده و آنها را ترویج کرده است.
از دهه پنجاه و شصت میلادی و حضور بیتلزها و هیپیها و سفرهایشان به هند و روبهرو شدن با ادیان سنتی شرق دور تا آشنایی خوانندگان آمریکایی با فرقههای متأثر از کابالا و حتی گرایش رپرهای سیاه پوست آمریکایی به اسلام، دنیای موسیقی به بستری برای رویشهای جدید فرقههای نوظهور تبدیل شده است.
تمایل به استفاده از مواد مخدر و مواد روان گردان و استفاده از این مواد در فرقههای نوظهور اشعاری در جهت تقدیس این مواد و استفاده مداوم از آن برای تجربههای متفاوت در فرقههای نوظهور باعث نزدیکی بسیار زیاد ستارگان دنیای موسیقی و این فرقهها شده است.
محافل زیرزمینی فرقههای نوظهور، محلی برای گذر ستارگان موسیقی از محدودیتهایی بود که جامعه پیش رویشان میگذاشت. آنان دست کم میتوانستند در میان اعتقادات یک فرقه هر آن چیزی را که به نظر دیگران محدودیت میآمد، رد کنند و از آن بگذرند.
ستارگان موسیقی بیشترین نقش را در تبلیغ عقاید یک فرقه نوظهور بر عهده داشتند. آنان تیشرتی به تن میکردند که با شعار یک فرقه تزیین شده بود یا کاور آلبوم خود را با نماد یک فرقه به نمایش در میآوردند.
استفاده از تکنیکهای متعددی همچون پنهانسازی یا وارونهسازی جهت انتقال پیامهای یک فرقه در آلبومهای موسیقی آغاز شده بود و شاعران یک بند موسیقی، سعی میکردند، تمایلات و باورهای خود به یک فرقه را در متنهای اعتراضی یا ترویجی خود به کار ببرند.
دهه هشتاد میلادی به عنوان یکی از دهههایی که موسیقی به اوج محبوبیت خود در دنیای غرب رسید، از نقاط مهم تلفیق موسیقی و فرقههای نوظهور است. این جریان بعد از دهه نود میلادی رو به افول نهاد و کمتر مورد توجه قرار گرفت.
مسابقه هر چه عجیبتر و غریبتر بودن میان ستارگان موسیقی که رقابت خود در موسیقی را به رقابت در لباس پوشیدن، آرایش کردن، مدل مو و حتی باورهای اعتقادی خود کشانده بودند به انتخاب یک فرقه هم رسیده بود. این مسابقه سرنوشت خوبی برای هیچ کدام از آنان به جا نگذاشت؛ رواج خودکشی و افسردگی در میان ستارگان موسیقی و یأس و ناامیدی از آنچه فرقههای نوظهور نسبت به آن ادعا داشتند، باعث شد نام خوبی از آنان بر جا نماند و فقط به عنوان بخشی از تاریخ کوتاه موسیقی به آنان نگاه شود.
باید توجه داشت بسیاری از مواردی که در اینباره گفته میشود از قدرت راستیآزمایی چندانی برخوردار نیست. عموماً شایعات و واقعیتهای متعددی درباره گرایش بندهای موسیقی به فرقههای نوظهور گفته میشود، هر چند ستارگان موسیقی نسبت به ستارگان سینما تمایل بیشتری به فرقههای نوظهور دارند به خاطر گرایش منفی جامعه نسبت به این فرقهها این تمایل چندان به صورت علنی مطرح نمیشود و در برخی موارد سعی در پنهان کردن آن میکنندـ به همین دلیل شایعات بسیاری در این زمینه وجود دارد که معیار مشخصی درباره راستی آزمایی آنها در دسترس نیست.
منبع: محمدرضا عابدی شاهرودی، فرقههای معنویتگرا، صص۲۳۴- ۲۳۶
ارتباط با ما: ferghepajoohi@gmail.com